Bohater „Oryks i Derkacza” opłakuje w samotności stratę ukochanej Oryks i najlepszego przyjaciela, Derkacza. Dlaczego świat się rozpadł, a przeżyły tylko zielonookie dzieci Derkacza? Żeby zrozumieć, musi udać się w podwójną podróż: we własną przeszłość oraz do supernowoczesnej kopuły, gdzie zrodziła się zagłada. Potrójny dramat, nierówności społeczne, rozwój techniki genetycznej, zmiana klimatu - musiały zaowocować apokalipsą.

„Rok Potopu” nie jest bezpośrednią kontynuacją „Oryksa i Derkacza”. Mamy zupełnie innych bohaterów, którzy należą do sekty Ogrodników, czczącej naturę, wszelkie żywe stworzenia i sprzeciwiającej się mainstreamowi. Dużo miejsca autorka poświęca jedzeniu mięsa i braku poszanowania człowieka dla zwierząt. Ciekawe w tym kontekście są „kazania” przywódcy Ogrodników, zamieszczane na początku każdej części. Przedstawiony w tym tomie świat jest bardzo ponury, już nie wspominając o tym, że wszystko to zmierza do nieuchronnej apokalipsy w postaci globalnej pandemii. Atwood stworzyła wiele neologizmów, swoistej „nowomowy”, na opisanie rzeczy i stosunków panujących w tym świecie.

W „MaddAddam” autorka genialnie splata wątki z pierwszej i drugiej części cyklu, układając je w ekscytujący finał. Widzimy już świat tuż po apokalipsie, kiedy ocalałe niedobitki usiłują dostosować się do sytuacji. To również opowieść o ponownie odradzającym się życiu i ponownie zawartym przymierzu między ludźmi, post-ludźmi (Derkaczanami) i zwierzętami. Wspólnie tworzą nową mitologię. Co z tego wyniknie na dłuższą metę, możemy tylko dywagować.

O ile tom „Oryks i Derkacz” jest bardzo refleksyjny, w „Rok Potopu” wydarzenia nabierają tempa, to „MaddAddam” zbliża się najbardziej do powieści akcji, naprawdę sporo się tu dzieje. Polecamy!